کهنه شراب

دل دیوانه به میخانه و پیمانه زدم که شبی مست شدم موی تو را شانه زدم دور زد خانه سرم به کجا میبریم جام شراب به منت رحم کن ای خانه خراب زلف تو جام می و مست از این باده ی نابم شانه بندازم و هی ناز کنی گره از کار دلم باز کنی لب تو ساغر و من تشنه ی این کهنه شرابم میزنم تو دل شب ، تاریکی میزنه دلمو پس من خونمو ساختم یه جای پرت از آدما دورم نزنید نگاه به من من بودم میزدید به بال من کسی هم نبوده کنار من همه هم بودن نظاره گر الان هم نیستم دورم نکنید نگاه به من نگاها پرت ،دلمه سرد سنگ سختم صورتا لمس، رد پامو کندم رفتم هسته خام توی دست، میزنم زیر خاک تن ریشه ها دست و پا بشن، تنش هم میوه ها بدن تو تنشم با خودم، با دلم* من به یاد تو خوشم به خیال تو خوشم ماه شبم تاب و تبم، با توام ای جان زده بیراهه دلم، تو شدی ماه دلم یار غمت میکشدم ، با توام ای جان